سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٩٠

[ وصف‌حرم مدينه رسول صلى الله عليه و آله ]

باشدش يك در ز رفعت چون سپهر * حلقه‌اى بر روى آن در همچو مهر

از در فردوس او اعلى بود * حلقهء او عروهء وثقى بود

هر كه زد در حلقهء آن خانه دست * آشنا شد با حق و از خويش رست

قيس را زين حلقه شد عشقش فزون * گشت زان سر حلقهء اهل جنون

حلقه گير و ترك ده تزوير را * مثل زلفين سر منه زنجير را

دايم از حق بر سر اصحاب او * آب رحمت آيد از ميزاب او

آب او مىآيد از سوى بهشت * غالباً نهريست از جوى بهشت

بام او برتر ز بام آسمان * نيز ميزابش بلند از كهكشان

جامهء مشكين او از احترام * ننگ دارد ز اطلس گردون مدام

جلوه گر اندر لباس آن نازنين * چون عروس روضهء خلد برين

آسمان پست از اساس او بود * پردهء جان‌ها لباس او بود

گر نباشد اهتمامى بامنش * در قيامت دست ما و دامنش

بعد از آن رفتيم زانجا ما ملول * كرده پا از ديده تا قبر رسول

در مدينه چون كه منزل ساختيم * ترك تن كرديم و با دل ساختيم

دل شد از تن غافل و فارغ ز غم * چون كبوتر بود در گرد حرم

آن حرم چون جنة المأوى بود * چون درو قبر رسول ما بود

بلكه جنت شد ز رشك آن مكان * چون ارم از ديدهء مردم نهان

صحن اين از صحن آن باشد فزون * به ز طوبى باشد اين را هر ستون

آسمان از بهر آن گرديده خم * تا نهد رو بر زمينِ اين حرم

گنبد سبزش بود چرخ فلك * خادمان گنبدش باشد ملك

زان حرم هر مرغ جبريلى بود * آفتاب و ماه قنديلى بود