سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٨٨

[ ترك‌مصر ]

با وجود اين شرف بنگر چه سان * مىكند خارى ز راه حاجيان

حاجيان برتر ز رفعت از ملك * فرش راه حاجيان باشد فلك

جمله‌شان از خوف حق لرزان چو بيد * تن سياه از تاب مهر و دل سفيد

شد چو هر يك پادشاه ملك دين * شد مغيلان چتر و هم تختش زمين

در بيابان تشنه آن اهل نجات * ننگ مىدارند از آب حيات

در سر هر چاه بهر حاجيان * دلو مىآيد فرود از آسمان

آن بيابان فارغ از زيب النگ * نيست در وى هيچ غير از ريگ و سنگ

هست ريگش كُحل چشم اهل ديد * روشن آن چشمى كه اين كُحلش رسيد

پيش سنگش مىنمايد لعل پست * لعل مىيابد ز سنگ او شكست

ز اوّل شب از مشاعل تا سحر * آسمان زير و زمين گردد زبر

هر شبى از ذكر و از تسبيح كس * در فغان باشد زبان‌ها چون جرس

روز و شب باشد جرس تسبيح خوان * در دهان او نيارامد زبان

خاصه از بهر ثناى كردگار * صد زبان باشد مغيلان را ز خار

ز اول شب تا سحر از شيخ و شاب * هر كسى چون بخت خود فارغ ز خواب

از شرف هر منزلش خلد برين * شد زمينش چرخ و شد چرخش زمين

دور باشد منزلش از نقص و عيب * گر بود اظلم و گر غار شعيب

نيست چون ينبوع در عالم مكان * از لطافت هست چون باغ جنان

بعد از آن منزل بُوَد بدر و حنين * خاك او خلق جهان را كحل عين

چون بنا شد كحل چشم اهل ديد * چون برو پاى رسول ما رسيد

كرد اول غزو آنجا مصطفى * يافت از حق نصرت آن شمع هدى

چون به رابغ آمدم ز اقصاى بر * جامهء هستى برون كردم ز بر

هر كه آنجا بود از هشيار و مست * جامه افكند از بر و احرام بست

شد دميده نفخه‌اى گويا به صور * مردها را سر برون آمد ز گور