سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٨٢

[ بازگشت به‌مدينه ]

بسى تعجيل رفتن داشت پاشا * نياسودى يكى هفته در آنجا

چنان اشهب سوى صحرا دواندى * كه چرخ از رفتن او بازماندى

بدان دستور طى شد آن بيابان * كه يك ساعت نياسودند ياران

نه خوردش بود و نه خواب و نه آرام * عنان را تافت تا دروازهء شام

از آنجا سوى شهر آمد فرازان * شدى آسوده از رنج بيابان

چو خوش بد كعبه گر رفتن نمىداشت * چو رفتن داشت برگشتن نمىداشت

كه برگشتن مرا از هم بپاشيد * به تيشه ريشهء عمرم تراشيد

به شهر شام چون مردم رسيدند * ز رنج ره دو ده روز آرميدند

از آن پس بهر رفتن رخت بستند * دگر بر پشت او هم برنشستند

سوى شهر حلب اشهب جهاندند * از آنجا تا به عُرْفه رخش راندند « 1 »

( 1 ) . نسخهء موجود در همين جا به پايان رسيده و روشن نيست كه آيا اشعار ديگرى نيز بوده است يا نه .