سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٨١

[ بازگشت به‌مدينه ]

كه يا رب مرحمت بر اين گدا كن * تصدّق خواهم از جنّت عطا كن

چو كردم الوداع كعبة اللَّه * به گردون آتش افكندم من از آه

جدا هر عضو من آمد به فرياد * كه از هجران كعبه داد بيداد

دويدم هفت مه در كوه و هامون * ز ناهموارى ره شد دلم خون

گهى جمازه از كوه غلطيد * گهى پايش ز روى سنگ لغزيد

گهى بالين بزمم سنگ خاره * گهى بُد تكيه‌گاهم كوه پاره

چه محنت‌ها كه در اين ره كشيدم * به صد زحمت بدين درگه رسيدم

كنون ناگشته از ديدار آن سير * مرا صيّاد هجران كرد نخجير

بهم پيچيد با خم « 1 » كمندم * ميان محمل حرمان فكندم

چو محمل گوشهء بيت الحزن بود * تو گويى تختهء تابوت من بود

كه مىپيچيد و مىايستاد در راه * نمىرفت از فراق كعبة اللَّه

غرض حجاج چون گشتند راهى * عنان محملم خواهى نخواهى

كشيدند و ببردندم از آنجا * چو ديوانه نهادم رو به صحرا

[ بازگشت به‌مدينه ]

[ بازگشت به‌مدينه ]

ز فرقت شرحه شرحه گشت سينه * رسيدم تا به نزديك مدينه

ز شوق مرقد طه و ياسين * فراق كعبه قدرى يافت تسكين

چو چشمم زان حرم گرديد روشن * تو گويى كرد رجعت روح در تن

به روز پنجمين پاشا درآمد * همانا عمر توفيقش سرآمد

به سوى دشت چون صرصر عنان يافت * ز كوى شافع محشر عنان يافت

دلم ديگر به هجران مبتلا شد * نبودى بس يكى دردم دو تا شد

نهادم رو به صحرا با دل زار * فغان از گردش گردون غدّار

( 1 ) . شايد : ختم .