سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٨٠

[ خروج ازمكه ]

سه روز اندر منى چون مكث كردم * ز دنيا و ز عقبى بهره بردم

پس آنگه روز سيّم بار كردم * سوى بيت الحرام الغار كردم

به ابطح باز خرگه را تكيدم * ز پا خار ممانع را كشيدم

نهادم بر حريم كبريا رو * شدم پروانهء شمع قد او

غرض روز و شبم بودى همين كار * كه گردم گرد او چون چرخ دوّار

ز بعد هر طواف از عرض حاجت * نكردم كوتهى اندر سماجت

به درگاه خداوند يگانه * نمىدانم درش مقبول يا نه

دلا غافل مباش از لطف يزدان * چو آيد در تلاطم بحر احسان

نماند جرم تو چون پر كاهى * به نزد رحمت و لطف الهى

بود روشن كه عصيانم عظيم است * ندارم غم ، چو رحمانم رحيم است

[ خروج ازمكه ]

[ خروج ازمكه ]

ز بعد هفت روز از عيد قربان * نمود آن پادشاه پادشاهان

مرخص از حريم خويش ما را * بيا بنگر تو اكنون ماجرا را

اميرالحاج از آنجا رفت بيرون * به فرق من نگون شد چرخ گردون

فغان برخاست از هر استخوانم * بدين ابيات گويا من رهايم « 1 »

كه از كف دامن يارم رها شد * دل زارم به هجران مبتلا شد

اجل بخشد رهايم گر در اين راه * چه سازم با فراق كعبة اللَّه

اگر از پاى بوسى پيمبر * فتد سوداى هجر كعبه از سر

پس آنگه با سرشك ارغوانى * تبه گشته به چشمم زندگانى

شدم بر نزد كعبه زار و نالان * گريبان را دريدم تا به دامان

چو سائل پيش درگاهش ستادم * زيان را بر طلبكارى گشادم

( 1 ) . شايد : « نهانم » يا « بمانم » .