سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٧٦

[ كنارسنگستان كعبه ]

قباى محمل مشكين به بر داشت * كمر را بسته از زريّن كمر داشت

كشيده دامن خود را ز فراك « 1 » * زده بُد بر ميانش چست و چالاك

حَجَر در آستانش پاسبان بود * رخ او بوسه گاه حاجيان بود

به دل كردم خطاب اى دل كجايى * نظر كن در حريم كبريايى

بگفتا اين به بيدارى است يا خواب * چنين دولت بود بسيار ناياب

بگفتم اين به بيدارى است اى دل * مباش از رحمت يزدان تو غافل

به زير بار صد من جرم و عصيان * نهادم رو به طوف كوى يزدان

چو كردم هفت شوط قبلهء جان * سبك شد پشتم از ثقل گناهان

به نزد مستجارش چون رسيدم * صفير از سينه چون بلبل كشيدم

ز روى مدّعا كردم بغل باز * نمودم پيش ، جرم خويش آغاز

چو دادم بر قلم عصيان خود را * تكاندم تا به ته انبان خود را

پس آن‌گه بخت با من كرد سازش * كه ابر ديده‌ام آمد به بارش

به سوى مدّعا چون راه جستم * به آب ديده جرم خويش شستم

روان سوى صفا گشتم شتابان * تكانم دامن از گرد گناهان

گنه بسيار بود و راه كوتاه * نمىشد سر به سر عصيان به آن راه

به سعى هفتمين تقصير كردم * دل ويرانه را تعمير كردم

روان گشتم ز مروه بار ديگر * به سوى خانهء دادار داور

به كوى مغفرت چون راه جستم * ز زمزم جرم چرك خويش شستم

ازو يك جرعه‌اى چون نوش كردم * غم و درد و الم فرموش كردم

زلالش روح افزاى بدن شد * شفابخش دل بيمار من شد

پس آن‌گه از سر نو باز احرام * ببستم بهر طوف حج اسلام

( 1 ) . در لغتنامهء دهخدا آمده . فراك به معناى پشت در برابر رو و در عربى به معناى ظهر است .