سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٧٥

[ كنارسنگستان كعبه ]

به ابطح خيمه‌ها برپا نمودند * به شكر ايزدى لب‌ها گشودند

چو بر مقصود خود آخر رسيدم * چنين روزى به چشم خويش ديدم

به ياد آمد مرا اين بيت نامى * كه باشد گوهر درج نظامى

چه خوش باشد كه بعد از انتظارى * به اميدى رسد اميدوارى

چنان دولت به من چون شد ميسّر * ز شوق وصل هوشم رفت از سر

نه نطقى تا كنم شكر خداوند * نه عقلى تا شوم خندان و خرسند

نه از بهر طواف كعبه قدرت * نه بر سعى صفا و مروه قدرت

بسان صورت ديوار خاموش * ستاده بىمقال و گشته مدهوش

چو صورت لال بودم تا زمانى * بدين منوال بودم تا زمانى

ز بعد ساعتى باز آمدم هوش * ولى گرديده بُد نطقم فراموش

كه تا آخر سخن آمد بيادم * گره را از زبان خود گشادم

نمودم سجده گفتم يا الها * تويى معبود بىهمتاى دانا

ز لطف بىكرانت شرمسارم * چگونه شكر اين نعمت گزارم

در توفيق بر رويم گشادى * به من هم مال و هم جان هر دو دادى

به مقصود و به مطلوبم رساندى * از اين درگاه نوميدم نراندى

ز تو منّت برم پروردگارا * كه محشورم نكردى با نصارا

چو كردم لطف شكر بىكرانش * نهادم رو به سوى آستانش

درى كو نام او باب السلام است * نخستين درگه بيت الحرام است

رسيدم چون بدان درگاه عالى * دل از شغل جهان بُد لا ابالى

ولى از بيم عصيان مىتپيدى * به رخ از انفعال اشكم چكيدى

چو چشم من به بيت اللَّه افتاد * سرشك ديده‌ام بر راه افتاد

ز وصف خانهء يزدان چه گويم * كه بالاتر بود از آنچه گويم

بلا تشبيه گويا نوجوانى * به قامت بود چون سرو روانى