سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٧٣

[ به سوىمكه ]

روان سيلاب خونين از دو چشمان * زدم خرگه به دامان بيابان

ز هجران پيمبر زار و نالان * فتادم من هم از دنبال ايشان

روان گشتند آن‌گه حاج و پاشا * چو سيلاب خروشان روى صحرا

سه فرسخ چون ز يثرب دور گشتند * به احرام حرم مأمور گشتند

كه او را مسجد شجره خواندند * در آنجا شيعيان احرام بندند

سوى احرام گه چون راه جُستند * تن از چرك گناه خويش شستند

ز پرواز جوان از خاص و از عام * تمام شيعيان بستند احرام

برهنه پا و سر آن نيك رويان * فتادندى به ره ، لبّيك گويان

برآمد پشت زين پاشاى اعظم * نفيرش زيل و صُرنا مىزدى هم

روان شد سوى كعبه خرّم و شاد * عنانش بود گويا در كف باد

( 14 ) ز فرسنگ ده و دو بر شهدا * ستون خيمه‌اش را كرد برپا « 1 »

شبى آنجا به نزديك سحرگاه * گرفت آسودگى از رنج آن راه

سحرگه شد روان سوى جديد * از بعد يازده فرسخ هويدا

شد آن منزل فرود آمد ز گلگون * از آنجا نيمهء شب رفت بيرون

ده و دو فرسخ آنجا چون عنان تافت * نشان بدر را اندر حُنين يافت

ميان روز در آنجا رسيدند * به قدر چار ساعت آرميدند

دگر عصر از نفيرش نغمه برخاست * ز بهر كوچ كردى باز قد راست

براى هيجده فرسخ ميان بست * بر تخت روان خويش بنشست

روان گرديد با حجاج و با جيش * به سوى قاع و با صد جدّ و با طيش

بسى از كوه و از هامون گذشتند * كه تا آسوده در خرگاه گشتند

چو پاسى رفت از شب بار كردند * چو صرصر سوى رنج ايلغار كردند

( 1 ) . گويا مقصود قبرستان شهداى بدر است .