سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٧١

[ مرقد امامان‌بقيع ]

[ مرقد امامان‌بقيع ]

[ مرقد امامان‌بقيع ]

دگر ز اولاد امجاد گرامى * كه هر يك بُد به عصر خود امامى

بُدند اندر جوارش چار معصوم * ز دست تيره بختان گشته مسموم

كه هر يك مخزن سرّ خدايند * شفاعت خواه در روز جزايند

بقيع از نور مرقدهاى ايشان * منوّر گشته چون خورشيد تابان

حسن آن ميوهء قلب پيمبر * سرور سينهء زهرا و حيدر

دويم مولا على ابن الحسين است * امام ساجد و نور دو عين است

سيم باقر شه علم اليقين است * امام پنجم و سالار دين است

چهارم باشد آن مولاى بر حق * كه دين و مذهب از وى يافت رونق

امام انس و جان مولاى ناطق * شه كون و مكان يعنى كه صادق

ز دل اين نكته چون آمد بگوشم * برون شد گويى از سر ، عقل و هوشم

ز ديده اشك خونين مىفشاندم * كه تا خود را بدان درگه رساندم

به درگاهى كه دايم جبرئيلش * همى باشد ز آب سلسبيلش

به بال و پر بروبد درگهش را * كند در آستان منزلگهش را

پيمبرها از آن درگه شرفياب * جبين‌ساى ملايكه است آن باب

چو بر اين دولت عظمى رسيدم * به چشمان سرمه از خاكش كشيدم

منوّر شد چو چشمانم از آن خاك * نمودم پاى بوسى شاه لولاك

ز زينت آنچه مىبايست بودى * بدان شه آنچه مىبايست بودى

چو ره سوى حريم شاه جستم * بدان فردوس اعلا راه جستم

ز شادى سر برآوردم ز گردون * نمودم شكر يزدان از حد افزون

چو گرديدم بدان دولت ميسّر * شدى چشمم از آن مرقد منوّر

پس آن‌گه رو سوى زهرا نمودم * به درگاهش جبين خويش سودم