سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٦٧

[ ازدمشق تامدينه ]

چو آهنگ نفيرش اوج برداشت * بريد از آن مكان گويا كه پر داشت

دگر تختش روان شد در بيابان * بلا تشبيه چون تخت سليمان

كه گويا داشتى صرصر عنانش * رساندى سوى منزل بىامانش

غرض نه فرسخ آن ره را بپيمود * كه تا در قلعهء حيدر « 1 » برآسود

پس آن‌گه يك شبى دست از سياحت * كشيد و كرد آنجا خواب راحت

دگر ظهرى نواى ساز برخاست * ز جا پاشاى اعظم باز برخاست

درآمد پشت گلگون سماوش * كه مىجَستى ز سنگ ، از نعلش آتش « 2 »

ز بعد هيجده فرسخ نمايان * معظم شد ز دامان بيابان

طناب خيمه‌ها گشته چرباف « 3 » * كشيده عرض و طولش قاف تا قاف

ركابش را سبك كرد و عنان سخت * به خرگه رفت با فيروزىِ بخت

چو چشم خلق بر خواب آشنا شد * دگر آهنگ صرنايش بنا شد

دگر سر برگرفت از بِستر ناز * برون آمد ز خرگه با صد اعزاز

روان سوى مغاش الرزّ « 4 » چو صرصر * شد آن مرد خردمند هنرور

عنان را شانزده فرسخ چو برتافت * نشان از بارگاه خويشتن يافت

به خرگه شد ز رنج ره برآسود * شدند آسوده هر كس همرهش بود

چو مه سرزد ز كاخ لاجوردى * كمر را بست باز از روى مردى

به پشت توسن صرصر عنان شد * به سوى مدين صالح روان شد

بسى شد خالى آنجا توپ و تفنگ * كه تا طى كرد ره را بيست فرسنگ

به دستور نخستين يك دو ساعت * در آن منزل نمودى استراحت

( 1 ) . گويا مقصود منطقهء خيبر است . ( 2 ) . در برخورد نعل اسب با سنگ زمين ، آتش مىجَست . ( 3 ) . شايد و به احتمال ، به معناى چرم‌باف كه « م » به ضرورت شعرى افتاده است . ( 4 ) . كذا .