سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٦٦

[ ازدمشق تامدينه ]

از آنجا تا به نيم شب برآسود * چو مه سرزد از آنجا كوچ فرمود

پس آن‌گه نغمه از صرناى برخاست * سه دريا بهر كوچ از جاى برخاست

برون آمد امير اعظم شام * پياده در جلو از خاص و از عام

روان سوى عقبه موج پرواز * شدندى حاج و پاشا با صد اعزاز

در آن ره زحمت بىحدّ كشيدند * ز بعد سيزده فرسخ رسيدند

بدان سان مه چو شب سرزد ز گردون * چو كوكب آمد از خرگاه بيرون

بر تخت روان بنشست شادان * روان از پيش و از پس آل عثمان

به آهنگ نفير و كوس و صرنا * بپيمودند ده فرسنگ ره را

از آن پس بر مدوّره رسيدند * به دور يكديگر چادر كشيدند

به دستور نخستين باز برخاست * ز صرنا و نفير آواز برخاست

روان شد سوى دار الحج خرامان * دويدندى چو صرصر باد پايان

بيابان را چو نه فرسخ نورديد * نفيرش گوش گردون را بدرّيد

كه تا بر سوى منزلگاه آمد * به آيينى كه گويا شاه آمد

از آنجا شد روان با جدّ و با طيش « 1 » * روان اندر ركابش باز آن جيش

رسيد از بعد ده فرسخ سوى قاق * بدان منزل تو گويى بود مشتاق

از آنجا رخش دولت را جهانيد * چو صرصر يازده فرسخ دوانيد

پس آنگه در تَبُك « 2 » چادر به پا شد * گل زنگارى خرگاه وا شد

از آنجا زد نفيرش نغمه در راست * هماندم از سه دريا موج برخاست

روان گرديد بيرق‌هاى الوان * شدى گلراز ازو روى بيابان

به دار المقل آن‌گه شد روانه * بسان تير بر سوى نشانه

ز بعد يازده فرسنگ سنگين * بيابان را ز خرگه كرد رنگين

( 1 ) . طيش ، به معناى سبكى و خشم و غضب آمده است . ( 2 ) . مقصود منطقهء « تبوك » است .