سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٦٥

[ ازدمشق تامدينه ]

به آيين نخستين نيمهء ليل * به سوى راه رو آورد چون سيل

روان بر سوى عين ذات گرديد * ده و دو فرسخ از ره را نورديد

پس آن گه عصر تنگ آنجا رسيدند * ر رنج ره نوردى آرميدند

از آنجا نيمهء شب كوچ شد باز * به آهنگ نفير نغمه پرداز

ز خواب ناز سر برداشت پاشا * ز خرگه شد بيرون آن مرد دانا

بلاطه رخش همت را جهانيد * سپه را تا به شش فرسخ دوانيد

از آنجا شد روان چون بحر يك بار « 1 » * همان در نيمهء شب كرد ايلغار

ده و يك فرسخ از ره چون بپيمود * به بلغاخايى منزلگه بفرمود

از آنجا نيمه شب كوسى بنواخت * سوى قطرانه هم فرسخ عنان تاخت

همان دستور از آن وادى روان شد * ز تك اسبش به صرصر هم عنان شد

ده و دو فرسخ از ره چون بپيمود * نزول اندر حسا آن گه بفرمود

از آنجا باز اندر نيمهء شب * برون آمد ز خرگه چو كوكب

دم اندر ناى در پيشش دميدند * كتل‌هاى سماوش « 2 » را كشيدند

روان تخت روانش شد به هامون * قشون از پى روان چون رود جيحون

( 12 ) سوى عين‌فر « 3 » بعد از هشت فرسنگ * رسيد و كرد در آنجا شبى لنگ

از آنجا چاشتگاهى كوچ فرمود * ده و يك فرسخ از هامون پيمود

كشيدند اندر معان آن‌گه عنان را * گشود از بهر آسايش ميان را

چو سر زد آفتاب عالم آرا * جهان گرديد از نورش مصفّا

اميرالحاج با حجّاج و لشكر * روان گرديد از آنجا چو صرصر

طناب خيمه را در ام‌عياش * كشيد از بعد شش فرسنگ فراش

( 1 ) . در اصل تا كلمهء بحر آمده و كلمهء « يك بار » از ماست . ( 2 ) . آسمان گونه . ( 3 ) . شايد : عنيضر .