سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٦٤

[ ازدمشق تامدينه ]

پس آن‌گه شد روان تخت روانش * كه بود آن مير اعظم در ميانش

جلوريز « 1 » از پى او شد روانه * سپه مانند بحر بىكرانه

از آن پس ده قطا اشتر خزانه * كشيدندى ز پس با كارخانه

[ ازدمشق تامدينه ]

[ ازدمشق تامدينه ]

بدين آيين چو بيرون رفت پاشا * برآمد در تلاطم آن سه دريا

به روى هم بسان موج افتان * روان شد حاج هم سوى بيابان

بيابانى كز آبادى برى بود * نشيمنگاه شيطان و پرى بود

بيابانى كه خلقى تا دو فرسنگ * ز عصيان گشته بودندى همه سنگ

بيابانى كه گرديدند نابود * در آنجا قوم لوط و صالح و هود

بيابانى كه نعمت‌هاى الوان * همه گرديده سنگ از جرم و عصيان

بيابانى كه تا چشمت كند كار * به فرق مشركان گشته نگون‌سار

بيابانى كه از مه تا به ماهى * شده مغضوب درگاه الهى

بيابانى كه پايانش نبودى * گياهى جز مغيلانش نبودى

نه مرغ اندر هوايش مىپريدى * نه وحش اندر فضايش مىچريدى

به جز خرگوش و سوسمار و رتيلا * گهى هم عقربى مىگشت پيدا

در آنجا بس كه گويى واژگون شد * دل بينندگانش سرنگون شد

پس آن گه شد روان آن خلق انبوه * بسان مور بر صحرا و بر كوه

كه تا در فرسخ چهارم رسيدند * سوى رنطه سراپرده كشيدند

از آنجا نيمهء شب شد روانه * امير الحاج با نقّاره خانه

دگر حجاج بيت‌اللَّه تمامى * روان گشتند با آن فرد نامى

چو ره را هشت فرسخ طى نمودند * به مفرق بار از اشتر گشودند

( 1 ) . جلوريز ، به معناى تعجيل و سرعت است .