سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٦٠

[ حلب ]

بدين آيين از آنجا بار كردند * چو صرصر سوى دشت الغار كردند

نمايان شد ز بعد فرسخ چار * ثراقب چون بهار عارض يار

درو تا نيمهء شب ايستادند * به آسايش به بالين سر نهادند

چو مه قنديل زرين را برآويخت * ازو هندوى شب از خيمه بگريخت

دگر غوغا ز خاص و عام برخاست * همه كردند بهر كوچ قد راست

شترها را ز محمل بار بستند * چو كوكب در ميان او نشستند

به پرواز آمدند آن طاق‌ها چون * زمين زرد و هوا گرديد گلگون

ده و دو فرسخ آن ره را بريدند * پس آن‌گه در معرا آرميدند

روان در نيمهء شب از معرا * شدند آن رهروان بر شهر حما

عنان در فسخ پنجم كشيدند * بدى ظُهرى كه بر حما رسيدند

دگر در نيمهء شب بار كردند * بدان دستور باز ايلغار كردند

چو پيمودند ده فرسخ و يا بيش * نشان جستند از منزلگه خويش

بُدى آنجا دگر شهر وسيعى * حميسش نام با شهر « 1 » وسيعى

در آنجا تا به نيم شب نشستند * چو وقت كوچ آمد بار بستند

از آنجا سوى حسبى رو نهادند * به روى دشت چون آهو فتادند

ز ده فرسخ بدان منزل رسيدند * به صحرايش همه چادر كشيدند

از آن وادى دگر در نيمهء شب * نشستندى به محمل همچو كوكب

روان گشتند چون سيل بهاران * ز بعد فرسخ چارم شد اعيان

قطيفه تا كه از دامان صحرا * نشستى از تلاطم آن دو دريا

( 1 ) . كذا در اصل . قافيه شعر نادرست است و ممكن است به جاى شهر ، كلمه‌اى نظير نهر يا چيز ديگرى باشد . به هر روى متن موجود تا اندازه‌اى مبهم و بيشتر شهر خوانده مىشد . حميس نيز به همين صورت ضبط شده است .