سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٥٨

[ حلب ]

دگر آمد به جنب و جوش آن سيل * به صحرا شد روان در نيمهء ليل

چو شش فرسخ برفت آن سيل زرين * ز پل بگذشت و آنجا يافت تسكين

مؤذن چون اذان صبح سر كرد * جرس زد بانگ و مردم را خبر كرد

[ حلب ]

[ حلب ]

دميدى صور اسرافيل گوياى * ز بالين سر گرفتند جمله يك جاى

بسان سيل بر هامون فتادند * گهى رفتند و گاهى هم فتادند

ز بهر عشر مال خويش دادن * بُدى آن رفتن و آن ايستادن

ز بعد چار فرسخ شد نمايان * حلب چون جبههء آيينه رويان

شبيه اصفهان ديدم حلب را * به ايران توأمان ديدم حلب را

به دكان و به بازار و به ميدان * همه چيزش مهيّا چون صفاهان

ز هر نوعى در آنجا ميوه بودى * كه تن را قوّت و راحت فزودى

ز انجيرش بخور حبّ نبات است * غلط گفتم غلط آب حيات است

كنى گر وصفانجير حلب را * ز شيرينى مَكى تا حَشْر لب را

سخن بشنو ز هندوانهء آن * بود رنگين‌تر از لعل درخشان

لطيف و نازك و شيرين و پر آب * كند صد تشنه را يك دانه سيراب

بُدى اهلش ز خواهر مهربان‌تر * چه خواهر ، بل ز مادر جانفشان‌تر

چو توأم ديدم آن را با صفاهان * روان شد اشك خونينم ز چشمان

وطن آمد به ياد من در آن روز * كشيدم از جگر آه جهان‌سوز

ز فرزندان و خويشان ياد كردم * چو نى ناليدم و فرياد كردم

كه اى گردون چه دامانم كشانى * به روى كوه و صحرايم دوانى

رها كن دامنم از كف رها كن * بيا سوداى ما را پا به جا كن

به مقصودم رسان از روى مردى * كه باشد بس مرا هامون نوردى