سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٥٦

[ در كنارفرات ]

سوى سرچشمه آن امواج دريا * رسيدند و نمودند خيمه برپا

سحر چون چشم را از خواب نوشين * گشودندى به آيين نخستين

جمل‌ها را به زير بار كردند * سوى منزل چو باد الغار كردند

ز بعد هشت فرسخ سوى منزل * رسيدند آن خردمندان عادل

بپرسيدم كه نام اين زمين چيست * بگفتندم كه اين قوللر جملى است

سيه طومار را پيچيد چون شب * سحر انگشت زد بر چشم كوكب

ز جا برخاستند آن موج مردم * چو دريا آمدند اندر تلاطم

از آنجا زاد راه خويش بستند * به پشت زين و بر محمل نشستند

به عزم ارلنگ نه فرسخى راه * بپيمودند آن مردان آگاه

پس آنگه سوى آن منزل رسيدند * چو پروين دور هم خرگه تكيدند

سحر از ارلنگ رفتند بيرون * چو سيل كوهساران روى هامون

عنان تا چار فرسخ تافتندى * نشانِ منزل خود يافتندى

به پروارى بپروردند تن را * برون كردند از گردن كفن را

سحر پرواز تن داده نشستند * به پشت زين و از هامون گذشتند

ز بعد فرسخ شش شد نمايان * رخ اوزملوكولى از بيابان

در آن ده بارهاى خود گشودند * شبى در روى بستر سر نهادند

جرس آمد به افغان در سحرگاه * چو مرغ صبح زد بانگ على اللَّه

كه اى حجاج ، ره دشوار باشد * سياه و تنگ و ناهموار باشد

بود اى مرد زِ پيش ره قراداغ * كه سنگش تيره باشد چون پَر زاغ

نباشد وقت خفتن نى نشستن * ببايد از چنين جايى گذشتن

دگر آن وحشيان كوه نوردان * به جرأت وحشى و در خلقت انسان

كمر را همچو موران تنگ بستند * به عزم كُهْ ز جاى خويش جستند

از آنجا رخت بر صحرا كشيدند * زمانى خويشتن را وا كشيدند