سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٥٥

[ در كنارفرات ]

نمايان شد دهى نامش كمرخان * بنايش بودى از دور تمورخان « 1 »

در آن وادى شبانگاهى غنودند * كه اندر فكر مال خويش بودند

چو سرزد صبح از دامان گردون * دگر حجاج با حال دگرگون

از آن وادى برون رفتند دلتنگ * نَوَرديدند ره را هشت فرسنگ

فكندندى به منارلوكولى بار * به جاى گُل به سر چيندند از خار

چو شب خرگاه نيلى را نگون كرد * سحر از جيب گردون سر برون كرد

فتادندى به ره حجاج چون باد * به عزم كوه نوردى همچو فرهاد

گهى با تيشه ره را باز * سه فرسخ چون به سنگستان دويدند

پريدندى گهى ، گاهى چريدند * رسيدند آن زمان سوى مقاره

ز دست كُهْ گريبان گشته پاره * شبى سر را نهادندى به بالين

سحر برخاستند از خواب نوشين * به پشت راهواران زين نهادند

دگر بر روى كوهستان فتادند * سحرگاهان از آنجا بار كردند

مسافت در ره هموار كردند * شدى از بعد شش فرسخ نمودار

ملاطيه به سان صورت مار * عجب شهر وسيع باصفا بود

ز معموريش مصر اندر قفا بود * فزونتر داشت ز اختر باغ و بستان

گلستان ارم بودش دبستان * از آن معموره شهر جنّت آباد

شدندى حاج مسكين خرّم و شاد * در آن جا مكث ، يك روزى نمودند

زبان بر شكر نعمت‌ها نمودند * چو خرگاه سيا شب به پا شد

در بازارِ كوچا كوچ وا شد * سوى هامون فرس‌ها را جهاندند

سه فرسخ راه را تا صبح راندند * ز دريا چون برآمد خيمهء شيد « 2 »

جهان را آب زراندود پاشيد

( 1 ) . در اصل : تيمورخان ، معمولًا براى ضرورت شعرى ، تمور نيز استعمال مىشود . ( 2 ) . شيد ، به معناى نور خورشيد است .