سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٥٣

[ در كنارفرات ]

سحر زد بانگ مرغ صبحگاهى * كه اى حجاج بايد گشت راهى

ز جا آن كُه نوردان بار بتسند * به طوف كوه‌ها احرام بستند

بسى آمد سر حجاج بر سنگ * كه تا طى گشت آن ره هشت فرسنگ

دهى روى جبل بُد حوض نامى * به گردون بردى از هر كس پيامى

چو آن ره را ز جان سختى بريدند * در آن ده خرگه خود را تكيدند

سحر ديگر جرس فرياد برداشت * ز دشوارى آن ره ، داد برداشت

كه اين بيچاره حجاج جفا كش * نمىباشد در اين ره خاطر خوش

ببايد معدن مس را بريدن * به كوهستان گوزن‌آسا چريدن

دگر كردند باز آن خلق انبوه * روان گشتند تا بر قلهء كوه

چه كوهى تا به گردون سر كشيده * ز تارى وحشيان از وى رميده

سيه‌تر از جبل‌هاى جهنّم * دميده دم بر او از دور آدم

به سوى قلهء كُهْ همچو موران * روان گشتند مردان با ستوران

چو نُه فرسخ در آن كُهْ رخش راندند * ز رفتن چهارپايان باز ماندند

چو در پا قوّت رفتن نديدند * شبى در معدن مس آرميدند

سحر آن حاج مسكين بار بستند * ز سختى كتل زنّار بستند

روان گشتند باز اندر جبل‌ها * نماندى قوّت پا در جمل‌ها

بسى مردند از حاج ، اسب و اشتر * بسى كردند مردم ، خاك بر سر

همانا جان ز سختى بر نيايد * اگر آيد تمامى در نيايد

همه افتان و خيزان پنج فرسنگ * بپيمودند ره را زار و دلتنگ

كه شهر آگين از دور بنمود * به چشم مردمان چون سور بنمود

در آنجا بارهاى خود گشودند * سجود و شكر ايزد را نمودند

آگين دلچسب و شيرين سرزمين بود * ميان شهرها او بى قرين بود

فرات از يك طرف بودى گذاران * كه از وى تازه مىشد دين و ايمان