سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٥٠

[ حملهء روميان به كاروان حاجيان ]

بگفتندى خراج و باج خواهيم * نود تومان از اين حجاج خواهيم

عجم آقاسى ما هم برآشفت * سخن را تند با آن ناكسان گفت

به طول آخر كشيد آن گفتگوها * به يكديگر ترش كردند روها

كشيدند از كمر شمشيرها را * رها كردند از ره تيرها را

به آتش خانه‌ها راهى گشودند * تفنگ‌ها را به هم خالى نمودند

يلانِ قافله چون شهره شيران * ستادندى به جنگ آن دليران

به روى پل به هم آميختندى * بسى از يكديگر خون ريختندى

ميان كاروان خالى شد از مرد * هر آن كس پهلوان بُد جنگ مىكرد

چو خالى يافتند آن كاروان را * بدين سو تافتند آنگه عنان را

يلان حاج چون شير غضبناك * جهاندند اسب خود را چست و چالاك

سر ره را گرفتندى به ايشان * شدى احوال ايشان بس پريشان

شترها را به آب انداختندى * از آن ، آن روميان دل باختندى

( 8 ) به ضرب خنجر و با تيغ بران * دريدند و بريدند آن جوانان

چو زخم تير و خنجر را چشيدند * ز هم « 1 » از جنگ ، دست خود كشيدند

بزرگ آن لعينان پست گرديد * چو سگ حجاج را پابست گرديد

چو نخجير « 2 » آن لعين را دست بستند * سر و دستش به ضرب تيغ خستند « 3 »

سپه از ضرب تيغ آن هژبران * نهان از زير پل گشتند ترسان

به يك دفعه برآمد بانگ تكبير * ز اهل قافله چون نعرهء شير

نمودندى ز ميدان گوى را چون * فتادند آن زمان بر روى هامون

( 1 ) . شايد : ز بيم . ( 2 ) . همانند شكار . ( 3 ) . خستن : مجروح كردن .