سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٤٩

[ حملهء روميان به كاروان حاجيان ]

هر آن كس را كه بُد اجناس وافر * گرفتندى عشور از آن مسافر

ز بعد چار روز آن بحر مردم * براى كوچ آمد در تلاطم

سحرگاهى بر باره نشستند * كمر را بهر رفتن تنگ بستند

چون طى شش فرسخ آن ره نمودند * به چوبان گر پسى محمل گشودند

سحر تنگ فرس‌ها را كشيدند * ز چوبان گر پسى چون بط پريدند

جرس فرياد زد كى ره نوردان * بود تا هشت فرسنگ اين بيابان

چو طى آن هشت فرسخ را نمودند * به چوگان‌دره بار خود گشودند

نشان صبح را چون داد اختر * لباس تيره را شب كَنْد از بَر

به ره حجاج بيت‌اللَّه فتادند * كمر بستند و بازو را گشادند

ز بهر ره‌نوردى چست و چالاك * فرس از سم دريدى سينهء خاك

عنان را تا سه فرسخ تافتندى * به شر ارزروم ره يافتندى

ز ترس روميان كينه‌پرداز * نكردندى گره از بارها باز

شباهنگام به هيجا آمد آن بحر * روان گشته از آن نزديكى شهر

كمر را بهر رفتن تنگ بستند * ز كوه و دشت چون صرصر گذشتند

چو بگذشتند از كوه و ز هامون * شدى منزلگه اندر باباخاتون

چو مرغ صبحْ خوشخوانى بنا كرد * لواى صبح را گردون به پا كرد

جرس فرياد زد كاى خلق انبوه * بود ده فرسخ اين صحراى پر كوه

كمر را تنگ بايد بستن امروز * تن خود را ببايد جستن امروز

كمر را تنگ بستند آن جوانان * به پشت زين نشستند آن جوانان

[ حملهء روميان به كاروان حاجيان ]

[ حملهء روميان به كاروان حاجيان ]

چو طى شد يك دو فرسخ آن بيابان * بناگه فوج رومى شد نمايان

سر ره را گرفتند و ستادند * بنايى تازه بهر ما نهادند