سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٤٥

[ نخجوان ]

فكندندى به شهر نخجوان بار * كنون خوابيده بختت گشت بيدار

ز ياران اين خبر را چون شنيدم * سپاس شكر ايزد را نمودم

به روز ديگرم كردند آگاه * عجم آقاسى « 1 » اينك آمد از راه

صباحش آن خردمند نكوخوى * ز بهر ديدنى آمد به آن كوى

كه در آنجا توقف كرده بودم * ز جامش شربت غم خورده بودم

چو فردا شد مراد من برآمد * كه عمر ماندن من بر سر آمد

تمام قافله چون موج دريا * نمودند عصرِ تنگى كوچ از آنجا

سه فرسخ راه منزل را بريدند * كه تا سوى قراباغلر رسيدند

روان گشتند عصرى باز از آنجا * چو سيلاب اوفتادندى به صحرا

ز هر سوى شيههء اسبانِ تازى * جرس از هر طرف در نغمه سازى

همى رفتند مردم تنگ بر تنگ * بسان موج دريا چار فرسنگ

چو طى راه منزل اوفتادند * همه بار جمل‌ها را گشادند

اگر پرسى ز نام منزل ما * بُدى نامش شليل اى مرد دانا

در آنجا تا به عصرى آرميدند * دگر چون مرغ بر صحرا پريدند

شب مهتاب آن سيل شتابان * بسى خوش مىنمود اندر بيابان

ركاب اندر ركاب و تنگ بر تنگ * مسافت شد در آن شب پنج فرسنگ

جهان را چون منوّر كرد خورشيد * زمين از نور او خلعت بپوشيد

در اينجاق چادرها به پا شد * ز خرگه روى هامون با صفا شد

در آن وادى ز بس بُد پشه بسيار * شديم از آن دهستان جمله بيزار

( 1 ) . آقاسى به معناى سرور و رئيس . و در اينجا به معناى رئيس عجمان . طبعاً مىتوان آن را اصطلاحى براى امير الحاج حاجيان عجم دانست . احتمال دارد اين اصطلاح ، اصطلاحى رسمى بوده است .