سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٤٢

[ اردوباد ، زادگاه سراينده ]

نگشتم يك زمان همصحبت او * نكردم الفتى با آن نكوخو

ز خويشان دگر هم مهربانى * بسى ديدم از ايشان جانفشانى

بُدْ اردوبام جاى دلنشينى * نكو آب و هوا ، شيرين زمينى

ز هر سو چشمه‌اى مىبود در جوش * ز صافى بردى از بيننده‌اش هوش

ز سردى يخ غلام و برف چاكر * ز شيرينى بُدى قند مكرّر

چنين جاى خوش و دامان كهسار * ز هر سو باغ‌ها گلزار بسيار

نبردم بهره از سير و صفايش * به من سازش نكرد آب و هوايش

هميشه صاحب آزار بودم * ضعيف و ناتوان و زار بودم

خجل گشتم ز روى آن وفادار * كشيدى دايم از بهر من آزار

بدى دلخسته از رنجورى من * شدى دلخسته‌تر از دروى من

چو عمر ماندنم آنجا سر آمد * جرس فرياد زن پيشم درآمد

كه وقت بار و ايّام فراق است * نه هنگام نشستن در اتاق است

چو گلبانگ جرس را آن وفاجوى * شنيدى سر نهاد از غم به زانوى

مگو شهرش بگو حبّ نباتست * گذاران چشمه‌اش آب حياتست

روان كرد از دو ديده اشك خونين * شده دامانش از خونابه رنگين

ز بس بگريست آن خويش وفادار * تو گويى ماتم نو شد پديدار

دگر خويشان به دو يارى نمودند * ز بهر رفتنم زارى نمودند

غرض آن روز تا شام آن گرامى * نه نان خورد و نه آب و نه طعامى

همى باريد از مژگان چو باران * سرشك ارغوانى تا به دامان

كه تا كردى نهان مهر جهان‌تاب * رخ خود را درون لجهء آب

وداع آن گرامى را نمودم * ز چشمان جوى خونين را گشودم

برون مهر عزيزان كردم از دل * نهادم پاى همت را به محمل

( 6 ) ز شور شوق طوف خانهء حق * بكردم فرق سر از پاى مطلق