سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٤١

[ اردوباد ، زادگاه سراينده ]

شدندى آگه اردوبادىها « 1 » چون * كه آمد سنبكم از آب بيرون

ز خويش و آشنا وز پير و برنا * نمودند انجمن بر روى صحرا

به اعزاز تمامى پيشوازم * نمودند آن عزيزان سرفرازم

بَرِ جمازه خويشان گرامى * ستادند و رساندندم سلامى

ز پيش محملم چون موج قلزم * به روى هم همى رفتند مردم

به اعزاز و به اكرام تمامى * مرا بردند خويشان گرامى

به سوى شهر با صد عزّ و شأنم * به كوى آن رفيق مهربانم

كه با هم در صفاهان يار بوديم * ز جان با يكدگر غمخوار بوديم

بدان خويش گرامى به ز خواهر * ز خويشان دگر بس مهربان‌تر

بناگه آسمان از حيله‌سازى * درآمد بر مقام مكر و بازى

چنان برد از نظر آن مهربان را * بدانسان ، كز بدن روح و روان را

چهل منزل ز يكديگر جدا كرد * به هجران اين دو تن را مبتلا كرد

به دل از لا علاجى جبر كرديم * به هجران هر دو قرنى صبر كرديم

كه تا آخر شب ظلمات هجران * مبدّل شد به صبح وصل جانان

بديدم بعد قرنى روى آن يار * فكندم بار را در كوى آن يار

دواى درد بىدرمان هجران * بود صبر و تحمل اى عزيزان

در آن وادى بماندم بيست و دو روز * به كوى آن گرامى يار دلسوز

ز شادى ، آن رفيق اصفهانى * در اين مدت نمودم ميزبانى

رفيق مهربان و يار ديرين * دريغ از من نكردى جان شيرين

پرستارى بدان سان مىنمودم * كه گويا ز آسمان افتاده بودم

ولى بختم نكردى سازگارى * نكردى با من او يك هفته يارى

هميشه خسته و رنجور بودم * به آزار و به تب محشور بودم

( 1 ) . در اصل : اردوبامىها .