سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٣٩

[ تبريز ]

دو فرسخ راه را اين سان چو طى كرد * شتر را سنگ او گويا كه پى كرد

( 5 ) ز بس بُد تند و تيز و گرم آن سنگ * از آن شد اشتر بيچاره‌ام لنگ

چو كوهستان غم عالم به دل كن * دو صد بيچاره را در زير گل كن

از آن كهسار بر دم فيض بسيار * در اين كُهْ بس كشيدم زحمت خار

دو فرسخ راه را طى كردم آن روز * به سنگش ناقه را پى كردم آن روز

نه گُل ديدم نه لاله نه گياهى * به خروانق « 1 » رسيدم چاشتگاهى

در آنجا بود حاكم سرفرازى * جوان كاردان معنى طرازى

به صورت طفل در در دانش ارسطو * قرابت داشت با من آن نكوخو

چو شد آن ارجمند دانش آموز * ز من آگه كه وارد گشتم آن روز

فرزند گرامى آن گرامى * به پيش آمد رسانيدم سلامى

ز بهرم خانهء بس باصفايى * مهيّا كرده بود از كدخدايى

در آنجا چار روزم ميهمانى * نمود آن نوجوان از مهربانى

دگر هم مهربانىهاى بسيار * به من نسبت نمود آن نيك كردار

به صد افتادگى و طور نيكو * رسانيدم سلامى هر سحر او

مكرّر اين سخن را داشت بر پاى * چه خدمت باشد امروزت بفرماى

كه فرمانبر به فرمان تو باشم * نيَم خويش ، از غلامان تو باشم

به نزدم هفته‌اى از لطف مىباش * عبير مرحمت بر فرق من پاش

به صد ابرام روز پنجمين بار * ببستم من ز كوى آن نكوكار

به مهمان داريم كرد آن گرامى * روان از خادمان مردان نامى

سحر گشتم از آن وادى روانه * به همراهم روان شد آن يگانه

به رسم بدرقه آن نوجوان مرد * سه ميدان اسب را همراه طى كرد

وداعم كرد چون رخصت ز من يافت * به كوى خويشتن آنگه عنان تافت

( 1 ) . دهى است ، مركز دهستان ديزمار باخترى بخش ورزقان ، شهرستان اهر .