سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٣٨

[ تبريز ]

بنازم باغبان اين زمين را * كه كِشته اين گل و اين ياسمين را

چو سير آن كهستان را نمودم * به ابرو محمل خود را گشودم

ز خويشانم در آنجا بُد جوانى * درآمد در مقام مهربانى

بُدى سر خيل آن ده آن جوانمرد * مرا شد ميزبان ، مهمانيم كرد

نكو بذلى بگسترد آن نكورأى * ز انواع خورش كردى مهياى

به كوى آن جوان نيك فرسا * به آسايش غنودم يك شب آنجا

سحر چون مهر عالمتاب سر زد * زمين را از شعار « 1 » خود به زر زد

برون رفتم از آن وادى چو صرصر * نهادم رو به كوهستان ديگر

چه كوهستان بدى از گل گلستان * چه كوهستان گلستان ارم خوان

زده سر هر طرف گل‌هاى زيبا * ز هر سر عندليبى گشته شيدا

فراوان جوىها هر سو گذاران * ز شيرينى بسان شيرهء جان

هواى خوب و كوهستان گلرنگ * جمل راندم از آنجا تا دو فرسنگ

جرس فرياد زد كى دشت پيماى * ترحّم كن در اين منزل فرود آى

كه ره بسيار ناهموار باشد * شتر در زحمت و آزار باشد

به نزديكى ده ويرانه بودى * به جز آب و علف ديرانه بودى

بگفتندى كه اين گنبدكبود است * در اين وادى دهى بس بىوجود است

فكندم بارهاى خود در آنجا * غنودم يك شبى لابد در آنجا

چه گويم ز آن شبى كانجا غنودم * به پشه تا سحر در جنگ بودم

كه تا زده خنده صبح از دامن چرخ * مصفّا شد ازو پيراهن چرخ

جرس فرياد زد كين وقت بار است * نه وقت خواب و ايّام قرار است

چو زد بر آسمان خورشيد خرگاه * نهادم پاى همّت باز بر راه

جمل شد چون گوزن كوهساران * دويدى كُهْ به كُهْ ، گه در بيابان

( 1 ) . شايد : شعاع . در عين حال در مورد ديگرى هم شعار آمده است .