سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٣٧

[ تبريز ]

برون رفتم چو صرصر زان ولايت * جرس با نغمه مىكرد اين حكايت

كه مىباشد در اين ره كوه بسيار * مينديش و دل خود را نگهدار

چو خور از دامن گردون برآمد * همانا عمر راه من سرآمد

فكندم بار را در ثار امروز * رفيق من شدى بيمار آن روز

ده معمورهء جنّت سرشتى * به دورش باغ‌هايى چون بهشتى

كه از آن هر طرف جويى چو سيماب * ز صافى بُد نمايان چون در ناب

بدان ده بار خود را چون كشيدم * به كوى مرد دهقان آرميدم

چه دهقان مرد با عقل و تميزى * به مصر آن دهستان چون عزيزى

ز راه ميزبانى آن نكو خوى * بگسترد از برايم بذل نيكوى

چو ديدم مردمى زان مرد دهقان * غنودم يك شبى در آن دهستان

صبا مرغ سحر برداشت آواز * جرس هم گشت با او نغمه‌پرداز

نمودم كوچ از آن خرّم دهستان * پلنگ آسا فتادم در كهستان

گهى جمازه‌ام را باز كردى * به چرخ چهارمين پرواز كردى

گهى منزلگهش لاهوت مىشد * گهى همداستان با حوت « 1 » مىشد

مسافت شد چنين ره چار فرسنگ * ز ناهموارى ره آمدم تنگ

اگرچه بود ناهموار راهش * ولى بردم بسى فيض از گياهش

ز هر سو رسته بودى رنگ بر رنگ * گل و لاله در او فرسنگ فرسنگ

بيا اورنگ گل‌هايش بياموز * زده گويا چكن « 2 » استاد زر دوز

به رنگ و نيم رنگ او نظر كن * چكن باشد به انگ او نظر كن

چه كس كِشته در اين كهسار لاله * كه داده بر كف ساقى پياله

كه كرده اين كهستان را گلستان * كه باشد باغبان اين كهستان

( 1 ) . تشبيهى شبيه « از سما تا سمك » . ( 2 ) . نوعى زركش دوزى و بخيه دوزى است .