سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٣٦

[ تبريز ]

همان بودى رفيق و مونسم تب * دلم در سوزش و تبخاله بر لب

شباهنگام جرس برداشت آواز * عنان محمل خود را سبك ساز

كه زنگم كر ز باد اين زمين شد * تو را گر سبزه‌زارش دلنشين شد

نمودم كوچ از آن صحراى اخضر * عنان محملم را داشت صرصر

سه فرسخ ره در آن شب طى نمودم * به درد و سوزش تب طى نمودم

نمايان شد چو از دامان كهسار * عروس خاورى با رخت زر تار

فكندم بار را اندر صبورى * در آن منزل تب از من كرد دورى

عرق آمد طبيب جان من شد * دواى درد بىدرمان من شد

[ تبريز ]

[ تبريز ]

چو تب از استخوانم كرد دورى * نمودم كوچ عصرى از صبورى

جرس شد بهر را هم نغمه پرداز * هراتىوار زد مضمار بر ساز

كه طى راه را تا هفت فرسنگ * مباش از سختى و سستيش دلتنگ

كه منزلگاه باشد شهر تبريز * هراتى زان بخوانم بهر تبريز

نمودم من هم آن شب تركِ راحت * نكردم كوتهى اندر سياحت

ولى از راه ناهموار تبريز * سرآمد عمر و شد پيمانه لبريز

كه تا را هم به تبريز اندر افتاد * هواى اردوبادم بر سر افتاد « 1 »

روان گشتم از آنجا بعد شش روز * به اقبال همايون تخت فيروز

چو شد رخسارهء خور زعفرانى * فلك پوشيد رخت ارغوانى

جرس اندر فغان آمد كه برخيز * كه نبود جاى تو در شهر تبريز

عنان محمل خود را بكش تنگ * بكن طىّ مسافت پنج فرسنگ

كه منزلگاه تو در ثار باشد * خداوند جهانت يار باشد

( 1 ) . در حاشيه نوشته شده : اشاره به اردوباد كه مولدش بوده .