سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٣٥

[ ميانه ]

[ ميانه ]

[ ميانه ]

ز يك روز دگر باز از ميانه * نمودم بار گرديدم روانه

جرس زد بانگ كى بيمار رنجور * تعب باشد ترا اين منزل دور

تعب بسيار مىبايد كشيدن * كه راه هفت فرسخ را بريدن

فراز و شيب اين ره هم همان است * به قپلانتو تو گويى توأمان است « 1 »

چو گرديدم روان از آن ولايت * همان بد راه و كوه و آن حكايت

كه تا بر تركمان « 2 » انداختم بار * تن خسته ، دل رنجور و بيمار

چو زنگى شب از خرگه برون شد * پرند آسمانى قيرگون شد

جرس زد بانگ بربنديد محمل * كه ره سخت است و نزديك است منزل

تن خسته ، تب سوزان ، دل تنگ * نمودم بار و طى كردم سه فرسنگ

كه تا سر زد ز جيب آسمان هور * رخ قاراچمن بنمود از دور

زدم خرگه كنار كشت و كارش * فرح بخشاى دل شد سبزه‌زارش

چو شد رخسار مهر خاورى زرد * فلك از وسمه ابرو را سيه كرد

زدم مضمار بر ساز جرس باز * به آهنگش جمل شد نغمه پرداز

به هودجِ سِحْر ، صحرا را دميدم * سه فرسخ راه منزل را بريدم

سحرگه چون از آن قصر مدوّر * برون آمد عروس مهر خاور

نمايان منزلم گرديد از دور * كه بر عباس نيكى « 3 » بود مشهور

ميان زرع « 4 » خرگه را تكيدم * در آن معموره تا شب آرميدم

( 1 ) . يعنى شبيه همان راهى است كه در بيت‌هاى پيش به آن اشاره كرد . ( 2 ) . تركمان يكى از شهرهاى ميانه . ( 3 ) . نقطه‌هاى « نيكى » مشخص نيست ؛ به اين نام هم ، در فرهنگ آبادىهاى كشور ، روستايى نداريم . ( 4 ) . مزرع .