سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٣٤

[ سلطانيه و زنجان ]

چو آگه شد آن مرد نكو خوى * كه منزلگه مرا شد قريهء اوى

روانْ خوانِ خودش كرد از برايم * در آن بود آنچه بودى مدّعايم

به صد طور و به صد شيرين زبانى * كمر بست از براى ميزبانى

فراز آمد نخستين مادرش پيش * مرا آن بانويان كردند پيشواز

به خدمتكارى من آن عزيزان * كمر بستند مانند كنيزان

ز روى عقل و راه كاردانى * نمود آن نوجوانم ميهمانى

شباهنگام چون مه مشعل افروخت * جرس اندر دوگاه اين نغمه آموخت

كه امشب كوه قپلانتو « 1 » به پيش است * مرا از سختى ره سينه ريش است

قدم چالاك كن اى دشت پيماى * چو كبك اندر كهستان گشت فرماى

چو پاسى رفت از شب بار كردم * خداوند جهان را يار كردم

ز شوق خانهء ربّ ودودم * چو كاهى در نظر آنگه نمودم

جمل گه مىپريدى سوى افلاك * چريدى گاه هم در دامن خاك

ز بس رفتم به بالا آمدم شيب * گريبانم دريد و پاره شد جيب

شنيدم گاه تسبيح ملك را * شمردم گه زر پشت سمك را

بدين گونه بدى تا چار فرسنگ * بحمداللَّه نشد جمازه‌ام لنگ

كه تا پيدا شد از پيشم ميانه * چون منزلگه بلاى جاودانه

( 4 ) بدان وادى چو بار خود كشيدم * دگر رخسار نيكى را نديدم

تب آمد شد رفيق و مونس من * در آن ويرانه ديرم كرد مسكن

نهادم سر به روى بالش نرم * فتادم در ميان تابهء گرم

گهى از آتش تب استخوان سوخت * گهى دل ، گاه سينه ، گه تن افروخت

( 1 ) . دربارهء موقعيت اين كوه كه در منطقهء سقز واقع شده نك : دهخدا ، ذيل مورد ، منطقهء مزبور كوهستانى و سردسير است .