سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٣٣

[ سلطانيه و زنجان ]

چو شش فرسنگ ره را طى نمودم * به زنگان « 1 » تنگِ محمل را گشودم

در آن وادى نمودم مكث روزى * غم و درد و كدورت گشت روزى

رفيقان خسته ، من دلخسته گشتم * دو روزى اندر آن وادى نشستم

مشوّش حال من از بس شد آنجا * نمىدانم چه سان شهرى بُدْ آنجا

جرس زد در ميان روز فرياد * كز اين منزل برون شو تا شوى شاد

اگرچه راه ناهموار باشد * ولى فرسنگ اين ره چار باشد

برون رفتم از آن وادى چو صرصر * غمم در پى بُد و اندُه برابر

كه تا اندر دهل انداختم بار * جرس از بهر او زد سنج بسيار

شدم عصرى از آن وادى روانه * جرس زد از برايم شاديانه

چو فرّخ منزلى بود اين دهستان * كه كبكش شدخرامان در كهستان

كنون تا پنج فرسخ راه پيماى * به چرخ بند بار خويش بگشاى

به چرخ افتادم و شب تا سحرگاه * نشان جستم گه از كوكب گه از ماه

كه تا بر سوى آن منزل رسيدم * در آنجا تا به عصرى آرميدم

نهان چون كرد مهر خاورى رو * نمودم كوچ از آن صحراى مينو

جرس اندر بيان اين نغمه مىخواند * جمل را با مُقام خويش مىراند

بپيما راه منزل پنج فرسنگ * به كول‌تپه « 2 » تو گر خواهى بكن لنگ

كه باشد اندر آن وادى جوانى * بسى با عقل و هوش و كاردانى

جوانى با نسب مهمان‌نوازى * كريمى با ادب گردن فرازى

اگر پرسى ز نام نامى او * تقى باشد محمد حامى او

رسيدم چون به سوى آن دهستان * زدم خرگه به دامان كهستان

( 1 ) . زنجان . ( 2 ) . كول‌تپه يكى از روستاهاى زنجان ؛ براى مشخصات جغرافيايى آن نك : فرهنگ آبادىهاى كشور ، ص 469 .