سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٣٢

[ سلطانيه و زنجان ]

شبانگه چون عروس زر عمارى « 1 » * شد از آن غرفهء نيلى فرارى

برون رفتم ز كوى آن جوانمرد * به همراهم دو منزل راه طى كرد

جرس اندر عراق اين نغمه برداشت * كه نازم مادرى را كين پسر داشت

به همراهى آن فرخنده سرهنگ * نمودم طىِّ وادى تا دو فرسنگ

كه تا در قريهء راكان رسيدم * در آن معموره روزى آرميدم

شباهنگام از آن سر منزل خوش * برون رفتم به صحرا با دل خوش

جمل بر سبزه‌زار دشت مينو * جهانيدم به صحرا همچو آهو

در آن دشت زمرّدفام گلرنگ * جرس چون ارغنون بگرفت آهنگ

كه كن نظارهء صحراى اخضر * دماغت را معطّر كن معطّر

كه تا شش فرسخ اين ره همچنين است * هوا ابر و سوادش دلنشين است

نسيمش گويى از فردوس خيزد * كه بوى عنبر از جيبش بريزد

به سرعت طى مكن اين دشت را تو * غنيمت بشمر اين گلگشت را تو

منم آهسته طى ره نمودم * به خرّم دره « 2 » منزلگه نمودم

ده معمور و جاى دلنشين بود * فراوان آب و خرم سرزمين بود

رخ خورشيد چون شد زعفرانى * به شيب آمد ز قصر آسمانى

جرس زد بانگ ، بربنديد محمل * كه شش فرسنگ باشد راه منزل

[ سلطانيه و زنجان ]

[ سلطانيه و زنجان ]

ببستم بار از آن نيك منزل * ولى ماندى مرا اندر پىاش دل

كه تا را هم به سلطانيه افتاد * فداى دِهْ چنين شعر لعين باد

شب از آن شهر ملعون باربستم * به طنبور جرس‌ها تار بستم

( 1 ) . عمارى به معناى هودج و محمل . ( 2 ) . از روستاهاى زنجان .