سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٣١

[ قزوين ]

نمودم چار روزى كامرانى * به فيروزى در آنجا عيش‌رانى

جرس را ناله‌اى از دل برآمد * كه عمر پادشاهيت سرآمد

نشايد بيش از اين يك جا نشستن * چنان بىفكر و بىپروا نشستن

به هم زد شاهيم را چرخ ناساز * همايم سوى ديگر كرد پرواز

صبا اورنگ شاهيم به هم زد * جمل از خانه بر صحرا قدم زد

چو يك فرسخ ره و منزل بريدم * غزال آسا به صحرايش خزيدم

به رسم پيشوازم نوجوانى * به پيش آمد ز راه كامرانى

جوانى باخرد ، درويش نامش * ز عالى همتى حاتم غلامش

بگفتا منّتى بر جان من نه * قدم بر كعبهء اخوان من نه

مرا از مقدمت دل چون شود شاد * دلت خرّم شود از دولت آباد

مرخّص چون به مهمانى شد آن مرد * روان گشت و تفاخر بر فلك كرد

به پيش راه من بعد از زمانى * روان با پور خود كرد ارمغانى

رسيدم چون به سوم خرّم آباد * دگر بذلى به سوى من فرستاد

بناى تازه ، تالار دل‌آراى * به پا كرده بدان مرد نكو رأى

نخستين آن زمين ويرانه بودى * به جغد و بوم آنجا لانه بودى

كنون از سعى آن مرد هنرور * شده خرم بسان روى دلبر

كنون از ميزبانىهاى آن مرد * سخن بشنو كه چون مهمانيم كرد

ميان را بست مانند غلامان * مهيّا كرد نعمتهاى الوان

ز بهر من چنان خانى بگسترد * كه گرديدم خجل از روى آن مرد

بدينسان مهربانىها ز خويشان * نديدم تا كه بودم در صفاهان

ز بعد ميهمانى زاد را هم * مهيا كرد و شد بس عذر خواهم

ز خوش رويى آن مرد خجسته * گشادى يافتم زان كار بسته