سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٣٠

[ قزوين ]

غرض از سبز كارش فيض بردم * ز جام چار فصلش باده خوردم

جرس فرياد زد كاى دشت پيماى * بگو تا چند مىمانى در اين جاى

در اين وادى گره در كارت افتاد * به محمل دم فسون تا دولت آباد

سه فرسنگست ره طى كن كه شايد * شب اميد تو فردا بزايد

بدان سرمنزل نيكو فرود آى * كه باشد يادگار جدّ و آباى

شبانگاهان ز قزوين بار بستيم * ز تاريكى شب زنار بستيم

سحرگه چون رخ خورشيد تابان * نمايان شد از آن فيروزه ايوان

جمل زانو زد اندر دولت آباد * جرس منزلْ مبارك كرد فرياد

كنون بشنو ز وصف دولت آباد * كه تا گردد دل غمگين تو شاد

نكو سر منزل و خرم زمين است * سوادش اعظم و بس دلنشين است

در آنجا لعبتان « 1 » لاله رخسار * خرامانند در صحرا و كهسار

( 3 ) همه دل از كف عاشق برون كن * دل بىصبر را از غمزه خون كن

مرا ديدند چون آن ماه رويان * ستايش مىنمودندم چو شاهان

همه در سجده و در پاى بوسى * شدن همچو چرخ آبدستى

نشاندندم به منّت چون جهاندار * ستادندى به پا چون بندهء زار

به خورد خويش هر يك ارمغانى * بياوردى ز روى جانفشانى

به هر دم مجلسى بهرم مهيّا * نمودند آن بتان ماه سيما

به هر كس ميهمانيم ميسّر * شدى ، افراختى بر كهكشان سر

سخن كوته چنانم بال بگشاد * شدم كو شابه « 2 » اندر دولت آباد

( 1 ) . به معناى خوب‌روى ، معشوق ، زيبا . ( 2 ) . شابه ، به معناى زن جوان است . سراينده بر آن است تا نشان دهد در دولت‌آباد به وى خوش گذشته ، آن اندازه كه گويى جوان شده است .