سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٢٨

[ ساوه ]

رباطى داشت آن منزل دگر هيچ * گذاران جوى آبى پيچ در پيچ

شبانگه چون عروس خاورى باز * نهان گرديد اندر خانهء ناز

كشيدم تنگ محمل را دگر بار * برون رفتم از آنجا در شب تار

شب تار از سفيد ! نااميدى * جرس را دل ز هيبت مىتپيدى

فراموشش شد آن آهنگ نيكو * مكرر مويه « 1 » كرده زد به زانو

كه در اين ره خلج « 2 » بسيار باشد * چه سازم ، چون كنم ، شب تار باشد

دل مه بهر زارى جرس سوخت * بناگه مشعل زرّين برافروخت

چو مهْ مشعل فروز راه من شد * جرس را نغمه هم دلخواه من شد

مسافت شد چو شش فرسنگ آن راه * نمايان گشت آراسنك چون ماه

چه آراسنك جاى دلگشايى * فرح افزاى ، دل خرم سرايى

از آن سو مهر تابان شد نمايان * ز پيش او هويدا شد خيابان

چنارش رسته هر سو تنگ بر تنگ * همه هم‌قامتِ هم ، تا دو فرسنگ

چو يار مهربان همدوش همسر * گرفته يكديگر را تنگ در بر

چه خوش گفتست طالب « 3 » اين سخن را * كه نازم آن زبان و آن دهن را

تو گويى زاده‌اند از خاك توأم * به رعنايى همه هم‌قامت هم

خيابان مسطح در ميان بود * كه گويا چهارباغ اصفهان بود

ز هر سو باغ‌هاى دلفريبى * به هر شاخ گلش صد عندليبى

در آنجا نهر آب خوش‌گوارى * ز پاى آن درختان بود جارى

تو گويى شق شده از آب كوثر * زلال و سرد و شيرين و معطّر

( 1 ) . مويه كردن : گريه و زارى كردن . ( 2 ) . درد استخوان ناشى از كوفتگى راه‌رفتن . ( 3 ) . مقصود ، شاعرى با تخلّص طالب است . دربارهء شاعران با اين تخلّص يا مشهور به اين نام نك : فرهنگ سخنوران ، ج 2 ، ذيل مورد .