سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ٢٧

[ ساوه ]

جرس اين نغمه را در پرده برداشت * كه قم منزل بود گويا خبر داشت

سحرگه چون عروس خاورى باز * شدى بر چهرهء خود غازه « 1 » پرداز

صبا شد پيش رو چون اسب تازان * رسانيدم به شهر قم فرازان

بدان ارض مطهّر چون رسيدم * به چشم از خاك درگاهش گشودم

چون از معصومه گرديدم شرفياب * شدى چشم و دلم روشن چو مهتاب

روان گشتم شبانگه خرّم و شاد * به آهنگ جرس تا جعفر آباد

كه طى كن راه را طى اى مسافر * پياپى كن پياپى اى مسافر

چو شش فرسنگ راهش را بريدم * سحرگه سوى آن منزل رسيدم

شباهنگام چو رخ پوشيد خوريد * لباس قيرگون را شب بپوشيد

جرس اين نغمه را در جارگاه خواند * كه شش فرسخ دگر بايد جمل راند

شدم از سختى آن راه دلتنگ * كه راهش بود بَد تا پنج فرسنگ

[ ساوه ]

[ ساوه ]

گهى اندر فراز و گاه در شيب * غمم در آستين ، اندوه در جيب

كه تا در ساوه بار خود گشودم * سپاس شكر يزدان را نمودم

ندانم ساوه يا هاويه بود او * و يا ويرانهء زاويه بود او

خراب آباد دنياى سكونى * چو بخت تيره روزان واژگونى

تمام خانه‌هايش رفته بر باد * به گستاخى كشيده جُغد فرياد

ز يك روز دگر ز آن محنت آباد * نمودم كوچ و گشتم از غم آزاد

جرس برداشت از بهر من آهنگ * كه دلتنگت نسازد هشت فرسنگ

چون آن ره را نمودم طى در آن شب * رسيدى جانم از دوريش بر لب

صبا ناگه نقاب مهر بگشود * به سوى خشكه رودم راه بنمود

( 1 ) . گلگونه يا سرخاب .