سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ١٥٠

مطلع چهارم

كاين شوخِ مستحاضه فرو شد به بسترش * كى بدترين حبايل شيطان كند طلب

آن كس كه با حمايل سلطان بود برش * خورشيد را برِ پسر مريمست جاى

جاى سُها بود به برِ نعش و دخترش * از چنبر كبود فلك چون رسن مپيچ

مردى كن و چو طفل برون جِه ز چنبرش * اول فسون دهد فلك آخر گلو بُرد

آخر برنجى ار شوى اول فسون خرش * اول برفق دانه بپاشند پيش مرغ

چون صيد شد بقهر ببرّند حنجرش * سوگند خور به كعبه و هم كعبه داند آنك

مِثْلت نبود و هم نبوَد يك ثناگرش * شكر جمال گوى كه معمار كعبه اوست

يا رب چو كعبه‌دار عزيز و معمّرش * شاه سخن به خدمت شاه سخا رسيد

شاه سخا سخن ز فلك ديد برترش * طبع و زبان چو تير خزر ديد و تيغ هند

از روم ساخت دِرعش و از مصرْ مغفرش * آرى منم كه رومى و مصريست خلعتم

زان كس كه رفت تا خزر و هند مَخْبَرش * صبح و شفق شدم سر و تن ز اطلش و قصب

زان كس كه آفتاب بوَد سايهء فرش