سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ١٤٩

مطلع چهارم

چون موى زنگيَش سيه و كوتهست روز * از تركتاز هندوى آشوب گسترش

خاقانى از ستايش كعبه چه نقص ديد * كز زلف و خال گويد و كعبه برابرش

بىحرمتى بود نه حكيمى كه گاهه وِرد * زند مجوس خواند و مصحف به بردرش

نى نى به جاى خويش نسيبى همى كند * نعتيست زانِ دلبر و كعبه‌ست دلبرش

خال سياه او حجر الاسودست از آنك * ماند به خال و زلف بهم حلقهء درش

سنگ سيه مخوان حجر كعبه را از آنك * خوانند روشنان همه خورشيد اسمرش

گويى براى بوس خلايق پديد شد * بر دست راست بيضهء مُهر پيمبرش

خاقانيا به كعبه رسيدى روان بپاش * گرچه نه جنس پيشكشست اين محقّرش

ديدى جنابِ حق جنبِ آز در مشو * كعبه مطّهرست جُنب خانه مشمرش

با آب و جاهِ كعبه وجود تو حيضِ تست * هم زابِ چاهِ كعبه فرو شوى يكسرش

اين زال سر سپيد سيه دل طلاق دِه * آنك ببين معاينه فرزندْ شوهرش

تا حشر مرده زِست و جُنب مُرد هر كسى