سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ١٤٦

مطلع سوم

زان سان كه هر كه گفت نكردند باورش * باور كنى مرا كه بديدم به چشم خويش

امسال چون فراتْ روان چند فرغرش * ظن بود حاج را كه مگر آب چشم من

جيحون سبيل كرد بر آن خاك اغبرش * يا شعر آبدار من از دست روزگار

نقش الحجر بماند بر آن كوه و كردرش

مطلع سوم

مطلع سوم

اينك مواقف عرفاتست بنگرش * طولش چو عرض جنت و صد عرض اكبرش

دهليز دارِ ملك الهىست صحن او * فرّاشْ جبرئيلش و جاروبْ شهپرش

نور اللَّه از تف نفس و آهْ مشعلش * حزب اللَّه از صف ملَك و انسْ لشكرش

پوشيدگان خلعت ايمان گه الست * ايمان صفت برهنه سران در معسكرش

گردون كاسه پشت چو كفگير جمله چشم * نظّاره سوى زنده‌دلانِ كفن ورش

از اشكشان چو سيب گذرها منقطّش * وز بوسه چون ترنج حجره‌ها مجدّرش

از بس كه دود آه حجاب ستاره شد * بر هفت بام بست گذرها چو ششدرش