سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ١٤٥

مطلع دوم

گيسوى حور و گوى زنخدانش بين بهم * دستارچه كژاوه و ماه مدوّرش

ماند كژاوه حاملهء خوشخرام را * اندر شكم دو بچه بمانده محصّرش

يا بىقلم دو نون مربع نگاشته * اندر ميان چو تا دو نقطه كرده مضمرش

و آن ساربان ز برق سراب ابر كرده چشم * وز آفتاب چهره چو ميغ مكدّرش

چون صد هزار لاف الف افتاده يك بيك * از دور دست و پاى نجيبان رهبرش

وادى چو دشت محشر و بُختى روان چنانك * كوه گران كه سَيْر بود روز محشرش

بل كانچنان شده ز ضعيفى كه بگذرد * در چشم سوزنى بمثَل جسم لاغرش

چون صوفيانش باركشى بيش و قوتْ كم * هم رقص و هم سماع همه شب ميسّرش

هر كز جلاجل و جرس آواز مىشنود * در وهْم نفخِ صور همى شد مصوّرش

صحن زمين ز كوكبهء هودج آنچنانك * گفتى كه صد هزار فلك شد مشهّرش

وان هودج خليفه متوّج به ماهِ زر * چون شب كز آفتاب نهى تاج بر سرش

سالى ميان باديه ديدند فرغرى