سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ١٤٢

مطلع اول

صبح از حمايل فلك آهيخت خنجرش * كيمختِ كوه اديم شد از خنجرش زرش

هر پاسبان كه طرهء بام زمانه داشت * چون طرّه سر بريده شد از زخم خنجرش

صبح از صفت چو يوسف و مه نيمهء ترنج * بِكرانِ چرخ دست بريده برابرش

شب گيسوان گشاد چو جاود زنى به شكل * بسته زبان ز دودِگلوگاهْ مجمرش

گفتى كه نعل بود در آتش نهاد ماه * مشهور شد چو شد زن دود افكن از سرش

شب را نهند حامله خاور چراست زرد * كابستنى دليل كند روىِ اصفرش

شب عِقدِ عنبرينهء گردون فرو گسست * تا دستِ صبح غاليه سازد ز عنبرش

آنك عروسِ روز پسِ حجله معتكف * گردون نثارْ ساخته صد تختِ گوهرش

زان پيش كان عروس برهنه شود علم * كوس از پى زفاف شد آنك نوا گرش