سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ١٣٧

زيارت‌بقيع

سوز دلش « 1 » چون علم افروختى * ز آتش آن لوح و قلم سوختى

هر يك از آن سنگ به چشم بدى * در ره معنى « 2 » حجر الاسودى

سرمهء آن سنگ دهد نور دل * مردمك ديده ازو منفعل

بر سر آن ره كه طريق هُداست * حجرهء ازواج رسول خداست

ساحتِ آن گنبدِ « 3 » فردوس بود * حور به گيسو كندش رفت ورود

باز بنه گام دگر زان طرف * كاخ صفا بنگر و كان شرف

نيست مجال قدم اجنبى * خفته در آن گوهر صلب نبى

خيل صحابه چه بزرگ و چه خرد * بيش از آن است كه بتوان شمرد

در ته آن خاك كه كانها دروست * آن نه بدنهاست كه كانها دروست

مقبره‌اى كز همه اينها جداست * مقبرهء مادر شير خداست

پاى خسارت منه آنجا دلير * خفته در آن بيشه يكى شير شير « 4 »

كان گهر معدن زر هر يكى * زينت مه زيور خور هر يكى

اين همه در سايهء آن آفتاب * رفته به خلوتگه عزت به خواب

روز قيامت كه بود نفخ صور * اين همه خيزند در استار نور

خلق جهان مانده همه در مغاك * از شرف اينها زد و سر بر سماك

سر چو برآرند ز جيب غبار * چشم گشايند به ديدار يار

بخت اگر يار شود عن قريب * خاك شوم بر سر كوى حبيب

( 1 ) . در « خ » : آتش دل . ( 2 ) . در « خ » : كعبهء جان را . ( 3 ) . در « خ » : منزل . ( 4 ) . در « خ » : سر ز شير .