سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ١٣

2 - در شناخت سراينده

به اعزاز و به اكرام تمامى * مرا بردند خويشان گرامى

به سوى شهر با صد عزّ و شأنم * به كوى آن رفيق مهربانم

كه با هم در صفاهان يار بوديم * ز جان با يكدگر غمخوار بوديم

بدان خويشى ، گرامى به ز خواهر * ز خويشان دگر بس مهربانتر

زمانى نيز كه به خروانق - از بخشهاى تابع اهر - رسيده ، از سوى حاكم آنجا - كه از خويشان وى بوده - مورد استقبال قرار گرفته است :

در آنجا بود حاكم سرفرازى * جوان كاردان معنى طرازى

به صورت طفل و در دانش ارسطو * قرابت داشت با من آن نكوخو

در اورى نيز مورد استقبال قرار گرفته ، اين منطقه نيز از بخش‌هاى تابع شهرستان اهر است :

به اورى جاى نيك و خوش هوايى * ز هر سو باغ‌هاى با صفايى

فراوان آب‌ها هر سو گذاران * دهى معموره بُد بس به‌سامان

بُدَم آنجا دگر مهمان سلطان * نمك خوردم دگر از خوان سلطان

با اين همه ، سراينده سخت به اصفهان دلبستگى دارد و تقريباً تمامى سال‌هاى بلوغ زندگى خويش را در اين شهر گذرانده است . اين مطلب ، با اشارهء او به رفاقت و دوستى قديميش با دوستى كه از وى ياد كرده برمىآيد . دلبستگى او به اصفهان كه از وى به صفاهان ياد مىكند ، در بسيارى از اشعار او آمده است . زمانى كه به حلب مىرسد ، اين شهر را در آبادى شبيه اصفهان مىبيند و به همين دليل به ياد اصفهان ، اشكش جارى مىشود :

شبيه اصفهان ديدم حلب را * به ايران توأمان ديدم حلب را

به دكان و به بازار و به ميدان * همه چيزش مهيا چون صفاهان

ز هر نوعى در آنجا ميوه بودى * كه تن را قوّت و راحت فزودى

ز انجيرش بخور ، حبّ نبات است * غلط گفتم غلط ، آب حيات است

كنى گر وصف انجير حلب را * ز شيرينى مَكى تا حَشْر ، لب را