سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤

به سوىمنى

خطبه كند بر سر منبر خطيب * راست چو از شاخ شجر عندليب

نغمهء داودى و سوز درون * ديده و دل خون كند و غرق خون

چون‌كه به هم جمع شود ساز و سوز * آن كند آن كآتش آتش فروز

مطبخ آدم به شمال جبل * گشته سكون فقرا را محل

گه كه درو سر زده خون جگر « 1 » * دوده صفت گشته سيه فام‌تر « 2 »

گه كه درو شعله زده دود آه « 3 » * گشته عيان از شب تاريك ماه

نور كه گه شعله زدش گاه برق * سايه فكنده فقرا را به فرق

قبّه كه بر قلهء كوه آمده * نور فشان ، چون مهى خرگه زده « 4 »

هست عيان در نظر اهل دين * خانهء ياقوت و سپهر برين

خيز كه شد وقت دعا را محل * ناقه روان ساز به پاى جبل

سر به سرِ آن جبل از هر گروه « 5 » ريخته چون ريگ به هم كوه كوه * اين عرفاتست فراغت كجاست

هر كسى امروز به خود مبتلاست * كه به كه امروز تواند شدن

جان نكند فكر صلاح بدن * بهر چرا ناقه مبر سوى دشت

باش كه امشب شد و فردا گذشت * خلق فتاده همه پهلوى هم

پهلوىشان رفته و بازوى هم * از جبل و دشت وى آثار نه

هيچ به جز خلق نمودار نه * دامنش از خيل شتر فوج فوج

گشته چو دريا كه درآيد به موج * كوه چنان ، دشت ، چنين زد به راه

راه روان بر شده تا صبحگاه

( 1 ) . در « خ » : بس كه ز آه دل خونين جگر . ( 2 ) . در « خ » : گاه در آن شعله زده برق آه . ( 3 ) . در « خ » : بام و در . ( 4 ) . در « خ » : نور فشان چون مه و خور آمده . ( 5 ) . در « خ » : خلق به گرد جبل از هر گروه .