سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ١١٦

در بيان طواف كردن

جانب باب از حجر آور قيام « 1 » * ملتزم آمد به لقب آن مقام

ملتزم از شوق در آغوش گير * زنده به جانان شو و از جان بمير

آتش پروانه ز دل بر فروز * خويش بر آن شمع زن و خُوش بسوز

عادت پروانه ندانى مگر * چرخ زند اوّل و سوزد دگر

دست به تعظيم بر آن پرده زن * تكيه نما بر كَرَم ذوالمنن

چشم و دل « 2 » و سينه بر آن پرده ساى * نور دل و ديده بر آن بر فزاى

ديدهء گريان و دل دردناك * سينهء سوزان « 3 » و جگر چاك چاك

دست در آويز در استار او * اشك فرو ريز به ديدار او

در برش آور ز ره اشتياق * صَبَّحة « 4 » الوصال بروح الفراق

ديده به ديدار حبيب آرميد * صبح وصال از شب هجران دميد

اين شرف از محض عنايات اوست * كت شده حاصل ز حمايات اوست

خواهش از او خواه كه خواهنده‌اى * يا بى از او هر چه تو ارزنده‌اى

بلكه ز خواهش به طلب كاهشت * خواهش ازو جوى و نما خواهشت

چيست ترا بهتر ازين آرزو * كت شده‌اى خاك ره آبروز

آن‌كه به رخ كردى از اين خاك در * به كه بود تارج مرصَّع به سر

در ته پهلو به درش ريگ شخ « 5 » * به بود از بستر سنجاب و نخ

پس بود اينت شرف روزگار * كز اثر حكمت پروردگار

منزل تو گشته مقام خليل * جاى تو آرامگه جبرئيل

( 1 ) . در « ما » : پس به ميان حَجَر و در خرام . ( 2 ) . در « خ » : روى خود . ( 3 ) . در « خ » : بريان . ( 4 ) . در « خ » : اصبحت . ( 5 ) . شخ : بينى كوه ، زمينى سخت و ناهموار ( در كوه و جز آن ) ؛ در اينجا ريگ شخ يعنى ريگ سخت و تند و تيز .