سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ١١٠

حسب حال مصنف

هر كه جدا ماند ز كوى حبيب * در همه جا هست اسير و غريب

بهر خدا مطرب عاشق نواز * ساز كن آهنگ مقام حجاز

حال غريبى و اسيريم بين * ز آتش دل رنگ ضريريم بين

از پى تسكين دل بىدلان * يك دو سه بيتى ز فراقم بخوان

نغمهء نوروز عرب باز گوى * هم به زبان عربى راز گوى

مُتُّ من الحُزْن أرحْنى بلال * عَنَّ لَدَى الهَجْر حديث الوصال

ساز كن آن پرده كه عاشق كُش است * هوش ربا ، روح‌فزا ، دلكش است

ياد كن آن ناله كه شب‌هاى تار * خيزدم از جان ، به تمنّاى يار

نامده مضراب هنوزش برود * كامده از ديدهء ما رود رود

حاصل از اندوه غم و اشتياق * وز الم فرقت و درد فِراق

پاى ز سر كرده قدم مىزدم * ذكر حرم بود چو دم مىزدم

بوسه‌زنان كوى به كو مىشدم * پاى چو شد سوده برو مىشدم

سوخته از گرمى ره بال و پر * ساخته با چشم و لبِ خشك و تر

جمله خلايق ز عرب تا عجم * باديه پيما به هواى حرم

نعره‌زنان جامه دران مىشدند * جمله به فرياد و فغان مىشدند

رنج سفر برده و تشويش راه * تا كه رسيدند به احرام گاه

رفته قمرشان همه در ميغ گرد * گونه دگرگونه شد از گرم و سرد

دست شده كوته و گردن « 1 » دراز * سينهء پر فرود ز آتش و دل در گداز

ز آتش دل شعله فروز آمدند * جمله در آن عرصه فرود آمدند

پير خرد گفت در آن مرحله * از ره تعليم كه اى قافله

سنّت راهست كه در اين مقام * پاك نمايند يكايك تمام

آينهء خويش جلايى دهند * زنگ زدايند و صفايى دهند

( 1 ) . در « ما » : ناخن .