سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ١١

2 - در شناخت سراينده

استراحت كند ، اشاره كرده است كه :

كه مىباشد چنين رسم زمانه * گهى در غار و گه آيينه خانه

اشاره به زندگى وى در آيينه خانه ، به شرط آن كه مقصود عمارت آيينه خانهء اصفهان باشد ، مىتواند موقعيت اجتماعى او را نشان دهد . همچنين از ديگر اشعار او ، مناسباتش با افراد زيادى در شهرها روشن مىشود كه خود ، دليلى ديگر بر منزلت اجتماعى والاى اوست .

وى پس از درگذشت شوهرش ، كه نمىدانيم پس از گذشت چه مدت از آن عزم حج كرده ، راهى سفر شده است . وى در مسير راه ، كنار قبر شوهرش كه در منطقهء گز اصفهان بوده رفته و از او چنين ياد مىكند :

جَرَس زد نغمه را در پردهء راست * كه گلزار خليل اينجاست اينجاست

چو بر گلزار يارم رهنمون شد * سرشك ديده‌ام چون جوىِ خون شد

على رغم زندگى طولانى وى در اصفهان ، آن‌چنان كه از يكى از اشعار او بر مىآيد ، دولت‌آباد قزوين ، سرزمين آبا و اجدادى او بوده است . وى در اين باره مىگويد :

در اين وادى گره در كارت افتاد * به محمل دم فسون تا دولت آباد

بدان سر منزلِ نيكو فرود آى * كه باشد يادگار جدّ و آباى

زمانى كه وى در آنجا فرود آمده ، زنان آن منطقه از وى استقبال شايانى كرده ، به نيكويى از او پذيرايى كردند :

مرا ديدند چون آن ماه رويان * ستايش مىنمودنم چو شاهان

همه در سجده و در پاى بوسى * شدن همچو چرخ آبدستى

نشاندندم به منّت چون جهاندار * ستادندى به‌پا چون بندهء زار

به خورد خويش هر يك ارمغانى * بياوردى ز روى جان فشانى

به هر دم مجلسى بهرم مهيّا * نمودند آن بتان ماه سيما

به هر كس ميهمانيم ميسّر * شدى ، افراختى بر كهكشان سر