سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥

زيارت‌مدينه

پى ختم زيارت اى نكوكار * دو ركعت سنت اندر روضه بگزار

ز منبر تا به نزد قبر حضرت * بود يك روضه از روضات جنّت

چنين آمد روايت از پيمبر * كه آن منبر بود بر حوض كوثر

برو بنشين درون روضه پيوست * مده جاى چنان بيهوده از دست

به قرآن خواندن ذكر و دعا كوش * ز ذكر دنيوى مىكن فراموش

به كذب و غيبت و بهتان خلقان * مباش اى جان بلاى جان خلقان

ز رسم و عادت ناخوب بگذر * به كلى خويش را زانها برآور

ز كار دنيوى يكسر بپرداز * ز جان و دل مهمِّ آخرت ساز

تو تا كى ز آخرت غافل نشينى * به ملك آخرت يك ره نبينى

بكوش اكنون كه در كف فرصتت هست * چه سود آن دم كه رفتت فرصت از دست

مباش اندر جهان اى يار عاقل * ز كار آخرت زين گونه غافل

دمى از مستى غفلت به هوش آ * در آ از خواب و چشم خويش بگشا

ببين اندر جهان تا در چه كارى * ز نقد آخرت با خود چه دارى

تو را سرمايه اين عمر گرامى است * كه از بهر حصول نيك‌نامى است

بدان سرمايه‌اى ، يار نكوكار * به بازار جهان سودى به دست آر

* * *

بحمداللَّه كه از الطاف يزدان * رسيد اين نو رقم آخر به پايان

ز ختم آن بسى دلشاد گشتم * ز قيد نظم او آزاد گشتم

مرا از خود گمان اين نمىبود * ز محض فضل حق آن روى بنمود

ز بنده گرچه نبود اعتبارى * بماند بارى از من يادگارى

نگردد محو از ملك جهانم * به كلى صورت نام و نشانم

ز من نقشى بماند در زمانه * كز آن سازند اهل دل فسانه

گهى كين نسخه از هم واگشايند * به رحمت ياد اين مسكين نمايند

خداوندا ز فيض و فضل و احسان * در فيضم گشودى بر دل و جان