سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

زيارت‌مدينه

چو كردى اين سعادت حاصل خويش * عزيمت كن به سوى منزل خويش

در ايام اقامت در مدينه * گذر سوى بقيع آر از سكينه

به اوّل جانب عباس بشتاب * مر او را اندرون قبّه درياب

در آنجا از ائمه آنچه هستند * كه از قيد حيات دهر رستند

يكايك را تحيّت عرضه مىدار * پيام هر كه دارى نيز بگزار

چو گشتى ز آن زيارت فارغ البال * به سوى ديگران كن روى اقبال

كسانى كاندر آن زيبا زمين‌اند * همه مشفوع خيرالمرسلين‌اند

عزيزانى كه آنجا زير خاك‌اند * به محشر از شفاعت بهره ناك‌اند

به هر هفته در آنجا روز شنبه * عزيمت گر كنى سوى قبا به

طريق سنت است اين را به جا آر * بسى دارد ثواب از دست مگذار

به مسجد چون درآيى اى يگانه * مكن بهر يگانه جز دوگانه

چنين مروى بود ز اهل روايت * كه همچون عمره باشد آن دو ركعت

بخور ز آبى كه در بئر اريس است * كه كميابست و بسيارى نفيس است

ز شورى كس نبردى بر زبانش * كه رنج جان شدى حاصل از آتش

چو پنجشنبه شود اى نيك فرجام * زيارت را به سوى حمزه بخرام

ز صدق دل به سوى حمزه بشتاب * شهيدان احد را نيز درياب

به هر يك مىرسان عرض نيازى * ز دل مىكن عيان سوز و گدازى

به مسجدهاى فتح روز احزاب * گرت باشد ميسر نيز بشتاب

به هر جا از رسول حق نشانى است * زيارت كن گرت در جسم جانى است

رخ زردى به خاك آن زمين ماند * كه رخ بنمايدت صد ذوق و صد حال

از آن سرور به هر جا خاك پاييست * به چشم جان و دل‌ها توتياييست

گرت آيد به كف در چشم جان كش * به چشم جان خود اى جان روا كش

دلت چون از زيارت يابد آرام * ز صدق دل به سوى روضه بخرام