سفرنامه منظوم حج ( فارسى ) — الصفحة ١٠٣

زيارت‌مدينه

ندارم از عبادت هيچ حيله * كه آن را نزد حق سازم وسيله

بدين جرم و گنه كارى نيارم * كه سوى حضرت حق روى آرم

تويى چون از طريق لطف و احسان * ملاذ و ملجأ ارباب عصيان

به رحمت چون پناه امت آيى * شفيع عاصيان انس و جانى

بگيرم از ره لطف و كرم دست * كه گشتم از گنه چون خاك ره پست

اگر نبود تو را پرواى بنده * به روز واپسين پس واى بنده

به لطفت اين بود دايم اميدم * كه سازى از شفاعت روسفيدم

به حق آل و اصحاب كرامت * به قدر جاه و عز و احترامت

كز اين بيچاره مسكين ابتر * عنايت كم مكن در روز محشر

چو عرض اين مديحت شد ميسّر * از اين پس رو به سوى قبله آور

برآور هر دو دست خود به زارى * بگوى از روى عجز و خاكسارى

كه يا رب از طريق لطف و احسان * به حضرت گفته‌اى در نصّ قرآن

كه گر امت كند از روى افساد * به ظلم و معصيت بر خويش بيداد

به سويت چون كه روى خويش آرند * تو را چشم شفيع خويش دارند

به توبه باز گردند از گناهان * شوند از كرده‌هاى خود پشيمان

اگر چه غرقهء بحر گناهند * ز من عفو گناه خويش خواهند

تو نيز از من ز روى لطف و احسان * بجويى مغفرت از بهر ايشان

ز من از لطف خود اين توبه بپذير * مگيرم از كرم بر جرم و تقصير

شفيع بنده كن او را به محشر * ز تعذيب من بيچاره بگذر

چو گشتى از دعا فارغ در آنجا * توجه كن به سوى قبر زهرا

در آنجا در پس ابلاغ تسليم * رسان عرض نياز خود به تقديم

نياز خود چو كردى عرضه اى يار * ز صدق دل به سوى روضه رو آر

دو ركعت سنتى آنجا ادا كن * از آن پس دست بردار و دعا كن