الحياة ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨١

حديث

3 * ( وَمِنْهُمْ أُمِّيُّونَ لا يَعْلَمُونَ الْكِتابَ إِلَّا أَمانِيَّ ، وَإِنْ هُمْ إِلَّا يَظُنُّونَ ) * ، « 1 » برخى از ايشان ( يهودان ) از معانى كتاب خدا ( تورات ) بيخبرند ، ليكن از سر گمان خويش ( و به آرزوهاى خويش ) چيزى مىگويند ؛ اينان جز اين نيست كه همواره گرفتار پندارهاى خويشند ،

حديث

حديث

1

الامام علي « ع » : رحم الله امرءا . . كابر هواه ، و كذّب مناه « 2 » .

( 2 ) امام على « ع » : خدا آن كس را بيامرزاد ، كه با هواى خود ستيزه كند ، و آرزوهاى خويش را دروغ شمارد . 2

الامام الصادق « ع » : يا ابن جندب ! . . . طوبى لمن لم تلهه الأمانيّ الكاذبة . . « 3 »

( 3 ) امام صادق « ع » : اى عبد اللَّه بن جندب ! خوشا به حال آن كس كه آرزوهاى كاذب ، او را به خود مشغول ندارد . 3

الامام علي « ع » : الأمانيّ تعمي أعين الأبصار . . و من أطال الأمل أساء العمل . « 4 »

( 4 ) امام على « ع » : آرزوهاى دلخوش كن چشمها را كور مىكند . . . هر كه دل به آرزوى دراز بندد ، چنان كه بايد تن به كار ندهد .

« 1 » سورهء بقره ( 2 ) : 78 - « مجمع البيان » 1 / 145 . « 2 » « تحف العقول » / 148 . « 3 » « تحف العقول » / 221 . « 4 » « بحار » 78 / 14 - از كتاب « مطالب السّؤول » .